Έτσι... ξαφνικά

Έτσι... ξαφνικά σήμερα αποφάσισα να φθιάξω ένα blog.

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω κάποιον ιδιαίτερο λόγο που ξεκινώ αυτήν την προσπάθεια..., πέρα από την αγάπη μου για την επικοινωνία... και την κακή μου συνήθεια να συμμετέχω σε διάφορους διαδικτυακές σελίδες και να εκφράζω τις απόψεις μου, οι οποίες κατά κανόνα δεν συμπνέουν με τις απόψεις πολλών άλλων.

Σκέφθηκα λοιπόν, ότι αντί να εκφράζομαι... σε χώρους άλλων και συχνά-πυκνά να διαφωνώ μαζί τους σε συντηρικές και σκουριασμένες θέσεις..., να φθιάξω ένα προσωπικό βήμα..., απ΄το οποίο θα μπορώ να διατυπώσω τα πιστεύω μου, αυτά που οι περισσότεροι στην εποχή μας φοβούνται ακόμη και να τα ονειρευτούν...

Δεν πετώ στα σύννεφα... και ούτε θεωρώ ότι η ζωή μας είναι τόσο απλή και ρομαντική... ώστε να είναι έτοιμη να δεχτεί τα πάντα..., όμως αυτό δεν θα με κάνει να αρκεστώ στο μέτριο... ή να φοβάμαι να δω το καλύτερο, επειδή δεν είμαστε σε θέση να δημιουργήσουμε ούτε καν το καλό...

Σίγουρα τίποτα σωστό και ολοκληρωμένο δεν είναι εύκολο..., όμως αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να αρκούμαστε πάντα στα ημίμετρα και να φοβόμαστε να δούμε πέρα από αυτό που μας δείχνουν...

Δεν ονειρεύομαι φυσικά να φτιάξω τον κόσμο..., ούτε και είμαι τόσο ρομαντική..., που να πιστεύω ότι αυτός ο κόσμος μπορεί να μεταμορφωθεί ξαφνικά σε έναν επίγειο παράδεισο..., πιστεύω όμως ότι ο καθένας μας μπορεί να κάνει την δική του ζωή λίγο πιο ανθρώπινη..., αλλάζοντας μικρά - απλά πράγματα που περνούν από το χέρι του, εάν βέβαια είναι σε θέση να δεχτεί το αντίστοιχο μικρό κόστος...

Ακόμη όμως και γι΄αυτήν την μικρή αλλαγή, την οποία εγώ θα ονόμαζα "επανάσταση...", αναγκαία προϋπόθεση είναι η ελεύθερη σκέψη..., το ονείρεμα... που δυστυχώς τα συντηριτικά και σκουριασμένα μυαλά... επιμελώς προσπαθούν να σκοτώσουν...

Κόντρα στην συντηρητική σκέψη..., τουλάχιστον ας ονειρευτούμε ελεύθεροι...!!!!